Shih tzu

Dla kogo się nadaje

Dla kogoś, kto chce psa do domu, a nie do sportu. Shih tzu jest zrównoważony, przyjazny i bez lęku wobec obcych — nigdy nie był hodowany do stróżowania ani do pracy, był hodowany do towarzystwa.

Wystarczy mu mieszkanie i krótsze spacery, więc należy do ras odpowiednich także dla osób starszych i dla domów bez ogrodu.

Z dziećmi żyje dobrze, ale to mały pies z dużymi, wypukłymi oczami — szorstkie traktowanie łatwo mu zaszkodzi. Przy naprawdę małych dzieciach potrzebuje nadzoru raczej ze względu na siebie niż na nie.

Nie nadaje się dla kogoś, kto nie chce codziennie zajmować się sierścią, i nie nadaje się do biegania ani na długie letnie wycieczki.

Jak wygląda

• Wysokość: do 27 cm w kłębie
• Waga: 4,5–8 kg
• Ciało: dłuższe niż wysokie, mocne, z szeroką klatką piersiową
• Sierść: długa, gęsta, prosta, z podszerstkiem; sięga do ziemi
• Umaszczenie: uznane jest każde; u psów łaciatych mile widziana biała strzałka na głowie i biały koniec ogona
• Głowa: okrągła, z krótkim nosem i włosem rosnącym z pyska we wszystkie strony jak chryzantema
• Długość życia: zwykle 10–16 lat

Ile potrzebuje ruchu

Wystarczy pół godziny do godziny dziennie w dwóch lub trzech krótszych spacerach. Chodzenie służy mu bardziej niż bieganie.

W upał wychodzi się rano i wieczorem, nie w południe. Krótki nos oznacza, że pies chłodzi się oddechem znacznie gorzej niż inne rasy, a przegrzanie przychodzi szybko. W nagrzanym samochodzie nie może zostać ani na chwilę — przy rasach brachycefalicznych nie kończy się to dobrze.

Pielęgnacja sierści — główna praca przy tej rasie

Shih tzu w pełnej szacie czesze się codziennie. Nie co drugi dzień, nie w weekend. Sierść sięga ziemi, ma podszerstek i szybko się kołtuni.

Większość właścicieli wybiera dlatego krótsze strzyżenie co 6–8 tygodni. To całkowicie rozsądne rozwiązanie: psu jest wygodniej, latem mniej się przegrzewa, a czesanie zajmuje wtedy kilka minut.

• Kołtuna się nie rozczesuje. Boli to, skóra pod nim się zaparza, a jedynym rozwiązaniem jest wystrzyżenie.
• Włos nad oczami albo spina się w kitkę, albo skraca. Włos drażniący rogówkę to częsta przyczyna zapaleń.
• Okolice oczu i brodę przeciera się codziennie — u tej rasy oczy mocno łzawią, a włos pod nimi pozostaje wilgotny.
• Włosy w uszach i między opuszkami się skraca.

Żywienie

Dorosły pies zjada około 80–150 g suchej karmy dziennie w dwóch porcjach. Rasa ma skłonność do nadwagi, a każdy nadmiarowy kilogram pogarsza oddychanie.

Zęby wymagają osobnej uwagi. Shih tzu ma przodozgryz i stłoczone zęby w krótkiej szczęce, więc kamień nazębny tworzy się szybciej. Szczotkowanie albo gryzaki dentystyczne nie są tu luksusem.

Na co choruje

Większość problemów tej rasy wynika z budowy głowy. To nie są wyjątki — to rzeczy, o których dobry hodowca mówi sam.

• Zespół oddechowy ras brachycefalicznych — zwężone drogi oddechowe. Objawia się chrapaniem, głośnym oddechem i szybkim męczeniem w cieple. Łagodne postacie nie ograniczają życia, ciężkie leczy się operacyjnie.
• Urazy oczu — wypukłe oko jest wrażliwe. Wrzody rogówki, suche oko, a w skrajnym przypadku wypadnięcie gałki ocznej po uderzeniu lub gwałtownym szarpnięciu za obrożę. Szelki są przy tej rasie lepsze niż obroża.
• Zwichnięcie rzepki — wyskakująca rzepka.
• Choroba krążka międzykręgowego — wynika z dłuższego grzbietu; schody i skakanie z kanapy można ograniczyć.
• Dysplazja nerek — wada dziedziczna, która ujawnia się już u młodych psów wzmożonym pragnieniem i chudnięciem.
• Kamień nazębny i chore dziąsła — przy stłoczonych zębach to reguła, nie wyjątek.

O co konkretnie zapytać hodowcę: jak rodzice oddychają po wysiłku, czy ktoś w linii wymagał operacji dróg oddechowych i jak wyglądają nozdrza szczeniaka. Chcą Państwo psa z otwartymi nozdrzami i jak najmniej wciśniętym nosem — przy tej rasie to najważniejsza rzecz, którą przy wyborze widać gołym okiem.

To nie jest poradnik diagnostyczny. Zmętniałe lub bolące oko, głośny oddech w spoczynku i nagłe osłabienie tylnych nóg to sprawa dla lekarza weterynarii, i to szybko.

Co jeszcze rozważyć

Przy shih tzu pielęgnacja nigdy się nie kończy. Codzienne czesanie albo regularny salon, przecieranie oczu i pilnowanie zębów — to rutyna na całe życie, nie faza szczeniaka. Kto się z tym liczy, dostaje niewymagającego i przyjemnego towarzysza.

I jeszcze jedna praktyczna rzecz: strzyżenie to stały wydatek, tak samo jak u pudla. Należy do budżetu na psa od początku.