Cavalier king charles spaniel

Dla kogo się nadaje

Niemal dla każdego, kto chce mieć psa przy sobie. Cavalier należy do najłagodniejszych ras w ogóle: cierpliwy wobec dzieci, przyjazny wobec obcych, bezkonfliktowy wobec innych psów. Stróżem nigdy nie będzie.

To pies towarzyszący w pierwotnym znaczeniu — wyhodowany po to, by siedzieć przy człowieku. Chce być w tym samym pokoju co Państwo i źle znosi samotność.

Nie nadaje się do domu, który przez cały dzień stoi pusty. I nie nadaje się dla kogoś, kto nie chce zajmować się zdrowiem: o tym jest cała druga połowa tego tekstu.

Jak wygląda

• Wysokość: 30–33 cm w kłębie
• Waga: 5,4–8 kg
• Sierść: długa, jedwabista, lekko falista, z pióropuszami na uszach, nogach i ogonie
• Umaszczenie: cztery uznane — blenheim (kasztanowo-białe), tricolor, black and tan i ruby (jednolicie kasztanowe)
• Długość życia: zwykle 9–13 lat

King charles spaniel to inna rasa, nie odmiana. Jest mniejszy, ma bardziej płaską twarz i krótszy nos. Cavalier ma dłuższą kufę i mniej kopulastą głowę.

Ile potrzebuje ruchu

Wystarczy godzina dziennie podzielona na dwa lub trzy spacery. Cavalier chętnie pójdzie dalej, jeśli idą Państwo dalej, i równie chętnie zostanie w domu.

Poradzi sobie z wędrówką po górach i ze spokojnym mieszkaniem — ale u psa z szmerem w sercu poziom wysiłku ustala się z lekarzem weterynarii, a nie na oko.

Pielęgnacja sierści

Szczotkować dwa do trzech razy w tygodniu. Kołtuny powstają głównie za uszami i pod pachami; długie ucho z pióropuszem plącze się najszybciej.

Włosy między opuszkami warto skracać. Rasy się nie strzyże — sierść ma rosnąć naturalnie.

Opadające ucho źle się wentyluje, więc zapalenia przewodu słuchowego są częste. Cotygodniowa kontrola wystarczy.

Żywienie

Dorosły pies zjada około 120–200 g suchej karmy dziennie w dwóch porcjach. Rasa ma skłonność do nadwagi, a u psa z wadą serca każdy nadmiarowy kilogram to bezpośrednie obciążenie.

Żebra muszą być wyczuwalne pod ręką. Przysmaki wliczają się do dziennej porcji.

Na co choruje — i dlaczego przy tej rasie to kluczowe

Cavalier to piękny i łagodny pies z dwoma poważnymi problemami dziedzicznymi, bardzo rozpowszechnionymi w populacji. To nie powód, żeby z niego zrezygnować; to powód, żeby wybierać hodowcę po badaniach, a nie po cenie.

• Zwyrodnienie zastawki mitralnej (MVD) — wada serca. Dotyczy dużej części rasy i u cavalierów pojawia się wcześniej niż u innych ras, czasem już około piątego roku życia. Najpierw słychać szmer, później pojawia się kaszel i szybkie męczenie. Rodzice szczenięcia powinni mieć badanie serca u kardiologa, a hodowla powinna opierać się na liniach, w których szmer pojawia się późno.
• Syringomielia i malformacja typu Chiari — tylna część czaszki jest za mała dla mózgu, a w rdzeniu kręgowym tworzą się jamy. Objawia się drapaniem przy szyi bez dotykania, bólem i nadwrażliwością głowy. Rozpoznaje się ją rezonansem magnetycznym.
• Zwichnięcie rzepki — wyskakująca rzepka.
• Choroby oczu — suche oko, zaćma, dysplazja siatkówki.
• Zapalenia uszu — wynikające z budowy ucha.

O co konkretnie zapytać hodowcę: czy rodzice mają badanie serca u kardiologa i w jakim wieku je wykonano, czy w linii robi się rezonans w kierunku syringomielii i w jakim wieku u przodków pojawił się szmer. Dobry hodowca odpowie bez wykrętów — przy tej rasie właśnie po tym poznaje się uczciwą hodowlę.

To nie jest poradnik diagnostyczny. Kaszel, szybkie męczenie się czy drapanie przy szyi to sprawa dla lekarza weterynarii, nie dla internetu.

Co jeszcze rozważyć

Cavalier to pies, który będzie miał Państwa cały czas na oku. Kto szuka psa samodzielnego, będzie rozczarowany; kto szuka towarzysza, nie wybierze lepiej.

I proszę liczyć się z tym, że przy tej rasie opłaca się ubezpieczenie albo odłożona rezerwa. Badanie kardiologiczne, leki nasercowe i ewentualny rezonans nie są tanie, a prawdopodobieństwo, że będą potrzebne, jest tu wyższe niż przy innych rasach.