Labrador retriever

Dla kogo się nadaje

Dla rodziny, która lubi być na dworze. Labrador jest z natury przyjazny wobec wszystkich — dzieci, obcych i innych psów — i złym stróżem będzie zawsze, bo intruza raczej przywita.

Nie nadaje się tam, gdzie oczekuje się gotowego spokojnego psa. Przez dwa, trzy lata jest to duży, niezgrabny szczeniak, który przewróci dziecko ogonem i nie potrafi sam się zahamować. Opinia spokojnego psa rodzinnego jest prawdziwa, tylko zaczyna się później, niż ludzie sądzą.

Jak wygląda

• Wysokość: pies 56–57 cm, suka 54–56 cm w kłębie
• Waga: pies 29–36 kg, suka 25–32 kg
• Sierść: krótka, gęsta i twarda, z wodoodpornym podszerstkiem
• Umaszczenie: czarne, żółte (od kremowego po rude) i czekoladowe
• Długość życia: zwykle 10–13 lat

Znaki rozpoznawcze są dwa: wydrzy ogon, gruby u nasady i okrągły, oraz błona pławna między palcami. Jedno i drugie pochodzi z pierwotnej pracy — wyciągał z wody zestrzelone kaczki.

Także tu istnieją dwie linie. Wystawowy labrador jest bardziej krępy i spokojniejszy, pracujący lżejszy, szybszy i znacznie bardziej wymagający pod względem zajęcia. Do mieszkania z krótkimi spacerami linia pracująca się nie nadaje.

Ile potrzebuje ruchu

Co najmniej półtorej godziny dziennie, i nie tylko chodzenia na smyczy. Labrador został wyhodowany do tego, żeby przez cały dzień nosić — aportowanie, pływanie i szukanie zadowalają go bardziej niż kilometry.

Pływa naturalnie, a woda jest dla niego najłagodniejszym ruchem w ogóle. U starszego psa z bolącymi stawami często jest to jedyny ruch, który jeszcze sprawia mu radość.

Wychowanie i pierwsze miesiące

Uczy się chętnie i szybko, bo prawie wszystko zrobi za jedzenie. To ogromnie ułatwia szkolenie — i jednocześnie oznacza, że równie chętnie nauczy się żebrać i kraść ze stołu.

• Kontrola tego, co bierze do pyska, od początku. Labrador podniesie z ziemi wszystko. Skarpetki, kamienie i resztki z parku to najczęstszy powód, dla którego labradory trafiają na stół operacyjny.
• Zakaz skakania na ludzi rozwiązuje się, póki pies waży dziesięć kilogramów, nie trzydzieści.
• Przywołanie proszę trenować, zanim około ósmego miesiąca przyjdzie okres dojrzewania. Do tego czasu szczeniak chodzi za Państwem sam, potem zacznie go interesować otoczenie.

Żywienie

Dorosły pies zjada około 300–400 g suchej karmy dziennie w dwóch porcjach. U labradora nie chodzi jednak o ilość, tylko o dyscyplinę.

Rasa ma udowodnioną większą skłonność do otyłości — część osobników nosi zmianę genetyczną, przez którą pies nie odczuwa sytości. Znaczy to, że najeść się „do syta” nie może, bo ta chwila nie nadejdzie. Trzeba ważyć, wliczać przysmaki do dziennej porcji i wytrzymać.

Nadwaga to u labradora główny problem zdrowotny i pogarsza wszystko inne: stawy, serce, oddychanie i długość życia. Żebra muszą być wyczuwalne pod ręką.

Na co choruje

• Dysplazja stawu biodrowego i łokciowego — dziedziczna. Rodzice muszą mieć ocenione zdjęcia.
• Postępujący zanik siatkówki — stopniowa utrata wzroku. Istnieje na nią test DNA.
• Otyłość i wynikająca z niej artroza — problem najczęstszy i zarazem najłatwiejszy do opanowania.
• Skręt żołądka — stan ostry, zagrażający życiu; po jedzeniu proszę zostawić psa w spokoju.
• Zapalenia uszu — opadające ucho i zamiłowanie do wody źle się łączą, po kąpieli trzeba suszyć.
• Miopatia z zapaścią powysiłkową — rzadsza, ale w liniach pracujących się ją bada.

To nie jest poradnik diagnostyczny. Jeśli widać na psie coś niepokojącego, to sprawa dla lekarza weterynarii, nie dla internetu.

Co jeszcze rozważyć

Labrador linieje przez cały rok, a dwa razy w roku mocno — krótki włos wbija się w tkaniny gorzej niż długi.

I proszę liczyć się z tym, że przez pierwsze dwa lata sporo zostanie zniszczone. To nie błąd wychowawczy, to labrador.