Golden retriever

Dla kogo się nadaje

Dla kogoś, kto chce mieć psa przy sobie. Golden retriever to rasa wybitnie nastawiona na relację — chce być w pokoju, w którym są Państwo, a praca cieszy go głównie dlatego, że wykonuje ją razem z człowiekiem.

Jest łagodniejszy i wrażliwszy niż labrador. Podniesiony głos zaskakuje go bardziej, niż można by przypuszczać, a twarde metody nie działają u niego wcale. Właśnie ten charakter czyni z niego jednego z najczęstszych psów asystujących.

Nie nadaje się tam, gdzie mieszkanie stoi puste przez cały dzień. Samotność jest u tej rasy najczęstszą przyczyną zachowań problemowych.

Jak wygląda

• Wysokość: pies 56–61 cm, suka 51–56 cm w kłębie
• Waga: pies 30–34 kg, suka 25–30 kg
• Sierść: długa, prosta albo falista, z gęstym wodoodpornym podszerstkiem i pióropuszami na nogach, klatce i ogonie
• Umaszczenie: wszystkie odcienie złotego i kremowego; czerwony i mahoniowy nie mieszczą się we wzorcu
• Długość życia: zwykle 10–12 lat

Umaszczenie nie mówi nic o charakterze. „Biały” golden retriever to po prostu bardzo jasny osobnik, a ciemnozłoty nie jest „typem amerykańskim” — to odcienie tej samej rasy, a sprzedawanie ich z dopłatą jako rzadkości to chwyt handlowy.

Ile potrzebuje ruchu

Proszę liczyć na półtorej do dwóch godzin dziennie. Golden retriever nie jest sprinterem — odpowiada mu tempo raczej wytrwałe niż szybkie — ale musi to być na dworze i z Państwem.

Aportowanie jest u niego prawdziwą potrzebą, nie sztuczką. Pies, któremu nikt nigdy nic nie rzuci, znajdzie sobie zastępstwo, a zwykle jest to coś, czego nie chcieli Państwo.

Wychowanie i pierwsze miesiące

• Zostawanie samemu trenuje się od pierwszego dnia — po kilka minut, zanim powstanie problem. Przy tej rasie jest to ważniejsze niż posłuszeństwo.
• Łagodność zamiast surowości. Na podniesiony głos reaguje wycofaniem, a nie posłuszeństwem; uczy się, że gdy coś się nie uda, lepiej nie robić nic.
• Przygryzanie rąk w pierwszych miesiącach należy do rasy wyhodowanej do noszenia. Nie rozwiązuje się tego zakazem, tylko podaniem do pyska czegoś, co nosić wolno.

Żywienie i pielęgnacja sierści

Dorosły pies zjada około 300–400 g suchej karmy dziennie w dwóch porcjach. Tak jak labrador ma skłonność do nadwagi i tak samo jak u niego obowiązuje zasada, że żebra muszą być wyczuwalne pod ręką.

Sierść wymaga pracy i to jest ta część, którą ludzie lekceważą. Szczotkowanie dwa do trzech razy w tygodniu, w czasie linienia codziennie. Za uszami i pod pióropuszami tworzą się kołtuny, które potem trzeba wystrzyc.

Po każdej kąpieli albo pływaniu osuszyć uszy — opadające ucho i wilgoć to najczęstsza przyczyna zapaleń.

Na co choruje

• Dysplazja stawu biodrowego i łokciowego — dziedziczna, rodzice muszą mieć ocenione zdjęcia.
• Choroby nowotworowe — u tej rasy niestety częstsze niż u większości innych, zwłaszcza w starszym wieku. To najczęstsza przyczyna śmierci golden retrieverów.
• Postępujący zanik siatkówki i zaćma — na jedno i drugie istnieją badania.
• Zapalenia uszu i skóry, często na podłożu alergicznym.
• Wada serca (zwężenie podaortalne) — wykrywa się osłuchiwaniem i badaniem echo.
• Skręt żołądka — po jedzeniu proszę zostawić psa w spokoju przynajmniej na godzinę.

To nie jest poradnik diagnostyczny. Jeśli widać na psie coś niepokojącego, to sprawa dla lekarza weterynarii, nie dla internetu.

Co jeszcze rozważyć

Golden retriever linieje mocno i bez przerwy. Długi włos z podszerstkiem widać w mieszkaniu bardziej niż labradorzy.

I jest to pies, który starzeje się wcześniej, niż można by oczekiwać po dużej rasie — w wieku ośmiu lat bywa już seniorem. Te lata przeżywa się z nim jednak pięknie.