Chihuahua

Dla kogo się nadaje

Dla kogoś, kto chce mieć psa wszędzie ze sobą. Chihuahua mocno przywiązuje się do jednej lub dwóch osób, dobrze znosi długie podróże i w mieszkaniu wystarcza mu niewiele miejsca.

Nie nadaje się do domu z małymi dziećmi. To nie kwestia charakteru — to fizyka: dwukilogramowy pies łatwo zrani się przy upadku z kanapy albo gdy ktoś na niego nadepnie. A chihuahua broni się, kiedy się boi.

Uwaga na jedną rzecz, którą robi prawie każdy. Małego psa człowiek podnosi, zamiast rozwiązać sytuację. Chihuahua uczy się w ten sposób, że na wszystko nieprzyjemne wystarczy szczeknąć i jest w powietrzu. Stąd opinia nerwowej, szczekającej rasy — ten charakter nie jest wrodzony, tylko wychowany.

Jak wygląda

• Wysokość: wzorzec nie określa wysokości, zwykle 15–23 cm
• Waga: 1,5–3 kg; osobniki poniżej 1,5 kg nie są według wzorca dopuszczone do hodowli
• Sierść: dwie odmiany — krótkowłosa i długowłosa, oceniane tak samo
• Umaszczenie: dowolne poza merle, które nie mieści się we wzorcu
• Długość życia: często 13–17 lat

Głowa ma kształt jabłka i często występuje na niej ciemiączko — niedokończone zrastanie kości czaszki. U chihuahua jest dopuszczalne, ale powinno się z wiekiem zmniejszać. Otwarte ciemiączko u dorosłego psa oznacza, że głowa jest bardziej wrażliwa na uraz.

Chihuahua „teacup” nie istnieje. To słowo handlowe określające psa poniżej granicy zdrowej wagi — a taki pies ma wyraźnie wyższe ryzyko hipoglikemii, złamań i problemów z sercem. Kto za niego dopłaca, płaci za krótsze życie.

Ile potrzebuje ruchu

Wystarczy pół godziny do godziny dziennie i nie musi to być naraz. Chihuahua pobiega sobie po mieszkaniu, ale na dwór potrzebuje wychodzić dla zapachów i spotkań, nie dla kondycji.

Zimno znosi źle — krótka sierść, mała masa ciała. Ubranko jest przy tej rasie rzeczą praktyczną, nie kaprysem.

Wychowanie i pierwsze miesiące

• Proszę traktować go jak psa. Zasady, przywołanie, chodzenie na smyczy. Wszystko, czego uczy się owczarka.
• Nie podnosić przy spotkaniu z innym psem albo z obcym człowiekiem. Podniesienie potwierdza strach.
• Socjalizacja od początku — chihuahua jest z natury powściągliwa wobec obcych, a bez doświadczeń z młodości wyrośnie z niej pies bojący się wszystkiego.
• Szelki zamiast obroży. Tchawica jest u małych ras słaba, a nacisk na szyję jej nie służy.

Żywienie

Dorosły pies zjada około 40–80 g suchej karmy dziennie zależnie od wagi, w dwóch porcjach. Przy dwóch kilogramach masy ciała dodatkowy przysmak robi ogromną różnicę — kawałek kiełbasy odpowiada proporcjonalnie porządnemu posiłkowi.

Szczenięta muszą jeść często. Małe rasy mają niewielkie rezerwy, a hipoglikemia, czyli spadek cukru we krwi, objawia się u nich sennością i drżeniem. Do pół roku karmi się trzy do czterech razy dziennie.

Zęby są u chihuahua słabym punktem. Kamień nazębny tworzy się szybko, zęby mleczne często same nie wypadają, a stałe są potem przesuwane. Kontrola u lekarza przed pierwszymi urodzinami jest wskazana.

Na co choruje

• Zwichnięcie rzepki — wyskakująca rzepka. Najczęstszy problem ortopedyczny rasy.
• Zapadanie tchawicy — suchy, „gęsi” kaszel, nasilający się przy szarpnięciu obrożą i przy pobudzeniu.
• Hipoglikemia u szczeniąt — u bardzo drobnych osobników ryzyko utrzymuje się także w dorosłości.
• Otwarte ciemiączko — wrażliwe miejsce na czaszce, u części psów pozostaje.
• Wady serca, zwłaszcza zwyrodnienie zastawki mitralnej w starszym wieku.
• Kamień nazębny i przedwczesna utrata zębów — bardzo częste.
• Wodogłowie — rzadsze, ale w rasie występuje.

To nie jest poradnik diagnostyczny. Pies, który kaszle, podskakuje na trzech nogach albo jest apatyczny, powinien trafić do lekarza weterynarii.

Co jeszcze rozważyć

Chihuahua dożywa piętnastu lat i więcej — to zobowiązanie na dłużej niż przy dużych rasach.

I rzeczywiście mieści się w torebce. Nie znaczy to jednak, że powinna w niej siedzieć: pies, który nie chodzi po ziemi i nie spotyka innych psów, nigdy nie nauczy się być psem.