Szpic niemiecki

Dla kogo się nadaje

Dla kogoś, kto chce psa mocno związanego z domem. Szpic niemiecki jest oddany swojej rodzinie, powściągliwy wobec obcych i prawie nigdy się nie włóczy — popęd łowiecki ma słaby i nie oddala się od człowieka. Tym różni się od większości małych ras.

Jest bystry, dobrze się uczy i lubi pracować, więc pasują mu posłuszeństwo i sztuczki.

Nie nadaje się do domu, w którym pies nie może się odezwać. Szpic jest psem alarmowym — od setek lat to jego zadanie, a bez wychowania zamienia się to w całodzienne szczekanie.

Pięć odmian, jedna rasa

FCI prowadzi wszystkie odmiany jako jedną rasę. Różnią się wielkością i dozwolonymi umaszczeniami, charakter jest w istocie taki sam.

• Wolfsspitz (keeshond): 43–55 cm — tylko wilczasty
• Szpic duży: 42–50 cm — czarny, brązowy albo biały
• Szpic średni: 30–38 cm
• Szpic mały: 23–29 cm
• Szpic miniaturowy (pomeranian): 18–22 cm, mniej więcej 2–3,5 kg

Przy trzech mniejszych odmianach umaszczeń jest więcej: czarne, brązowe, białe, pomarańczowe, szare cieniowane i inne.

Pomeranian to nie inna rasa. To najmniejsza odmiana szpica niemieckiego i w papierach nazywa się szpicem miniaturowym.

Jak wygląda

• Sierść: długi, odstający włos okrywowy na gęstym, krótkim podszerstku; kryza wokół szyi, portki na tylnych nogach
• Ogon: noszony zawinięty na grzbiecie
• Głowa: lisia, z małymi stojącymi uszami
• Długość życia: zwykle 12–16 lat, przy mniejszych odmianach często bliżej górnej granicy

Ile potrzebuje ruchu

Mniejsze odmiany wystarczy godzina dziennie, wolfsspitz i szpic duży potrzebują raczej półtorej. Wszystkie jednak potrzebują bardziej zająć głowę niż nogi — szpic jest mądry, a nuda robi z niego psa szczekającego.

Gęsta podwójna sierść jest zbudowana na chłód, nie na upał. Latem wychodzi się rano i wieczorem.

Szczekanie — główny temat przy tej rasie

Szpic melduje. Melduje listonosza, windę, sąsiada i samochód na ulicy. To nie wada charakteru, to jego pierwotna praca.

Rozwiązuje się to wychowaniem od pierwszego dnia, nie później:

• Proszę nauczyć psa komendy kończącej szczekanie i nagradzać ciszę, a nie samo szczekanie uwagą.
• Proszę nie chwalić go za to, że „melduje” — pies sam nie rozróżni szczekania pożądanego od niepożądanego.
• Proszę ograniczyć widok na ulicę i na klatkę, kiedy pies jest cały dzień sam.

Dorosły pies, który latami szczekał bez ograniczeń, przeuczy się znacznie trudniej. Przy szpicu pierwszy rok jest okresem decydującym.

Pielęgnacja sierści — i dlaczego szpica się nie strzyże

Szczotkować dwa do trzech razy w tygodniu, w okresie linienia codziennie. Podwójna sierść uwalnia się przy linieniu w dużych ilościach, a kłęby podszerstka dosłownie wypadają.

Szpica nigdy nie strzyże się krótko. Nigdy — nawet „na lato”. Włos okrywowy u części psów po ostrzyżeniu już nigdy nie odrasta prawidłowo i zostaje tylko miękki, rzadki podszerstek bez połysku. Nie chłodzi, nie chroni przed słońcem i nie da się tego cofnąć.

Co można i trzeba robić: regularnie wyczesywać podszerstek, skracać włosy między opuszkami i sierść wokół odbytu. Resztę zostawia się w spokoju — chroni psa przed upałem tak samo jak przed zimnem.

Żywienie

Zależnie od wielkości od 40 g u szpica miniaturowego do 250 g suchej karmy dziennie u wolfsspitza, w dwóch porcjach. Mniejsze odmiany mają w stosunku do ciała szybki metabolizm i gorzej znoszą jedną dużą porcję.

Nadwagę łatwo przeoczyć pod gęstą sierścią — żebra muszą dać się wyczuć ręką, a nie ocenić okiem.

Na co choruje

Szpic niemiecki należy do zdrowszych małych ras, bo nie ma ani skróconego nosa, ani przesadzonych proporcji. Kilka rzeczy jednak się zdarza.

• Zwichnięcie rzepki — wyskakująca rzepka, u odmian małej i miniaturowej najczęstszy problem.
• Zapadanie tchawicy — u najmniejszych psów; objawia się suchym, „gęsim” kaszlem. Szelki zamiast obroży są tu rozsądne.
• Łysienie X — stopniowa utrata sierści na tułowiu bez świądu, czasem z ciemnieniem skóry. Sprawa wyglądu, ale należy ją zbadać.
• Kamień nazębny i przedwczesna utrata zębów — przy małych odmianach to reguła; szczotkowanie się opłaca.
• Dysplazja stawu biodrowego — dotyczy głównie wolfsspitza i szpica dużego.
• Niezarośnięte ciemiączko u bardzo drobnych szczeniąt — powód, by nie kupować najmniejszego szczeniaka w miocie za wszelką cenę.

O co zapytać hodowcę: czy rodzice mają badane kolana, przy dużych odmianach biodra, i jakiej wielkości są psy w linii. Hodowca oferujący pomeraniany „teacup” albo „mini” sprzedaje psa poniżej wzorca, a razem z nim jego kłopoty.

To nie jest poradnik diagnostyczny. Kulawizna, gęsi kaszel i przerzedzająca się sierść to sprawa dla lekarza weterynarii.

Co jeszcze rozważyć

Szpic nie ucieknie z domu, ale zamelduje wszystko, co dzieje się w pobliżu. Kto mieszka w bloku i cały dzień jest poza domem, będzie miał problem z sąsiadami wcześniej niż z psem.

I ostatnia rzecz, która zaskakuje: linieje bardziej, niż można by się spodziewać po tak małym psie. Dwa razy w roku cała podwójna sierść schodzi, a w mieszkaniu widać to jak po dużym psie.