Yorkshire terier

Dla kogo się nadaje

Dla kogoś, kto chce małego psa i jest gotów wychowywać go jak dużego. York jest żywy, mądry i mocno przywiązany do rodziny; potrafi spędzić cały dzień w domu, jeśli ktoś mu poświęca czas.

Nie nadaje się do domu, w którym oczekuje się cichego pieszczocha na kolana. To terier — pierwotnie polował na szczury w przędzalniach — a to oznacza głos, odwagę i chęć gonienia.

Najczęstszym błędem przy tej rasie jest wybaczanie jej wszystkiego, bo jest mała. Pies, który szczeka na każdego i nie pozwala się nikomu dotknąć, nie jest uroczy; to pies niewychowany, tylko waży trzy kilogramy.

Jak wygląda

• Wysokość: około 20–23 cm w kłębie
• Waga: według wzorca do 3,2 kg
• Sierść: długa, prosta i jedwabista, bez podszerstka — rośnie bez przerwy, jak ludzkie włosy
• Umaszczenie: stalowoniebieskie na grzbiecie i złocistopłowe na głowie, klatce i nogach; szczenięta rodzą się czarne, a barwa rozwija się latami
• Długość życia: często 13–16 lat, należy do ras najdłużej żyjących

Uwaga na yorki „mini” i „teacup”. To nie są odmiany rasy, wzorzec ich nie zna. Chodzi o psy poniżej granicy zdrowej wielkości, które miewają poważne problemy z wątrobą, kośćmi i zębami. Dopłata za mniejszy rozmiar jest dopłatą za krótsze życie.

Ile potrzebuje ruchu

Wystarczy trzy kwadranse do godziny dziennie, ale musi to być na dworze. Mieszkanie małemu psu nie wystarczy — potrzebuje zapachów, terenu i innych psów tak samo jak duża rasa.

Proszę nie dać się zmylić temu, że zmęczy się po mieszkaniu. Praca umysłowa — szukanie przysmaków, proste sztuczki — uspokoi go bardziej niż bieganie.

Pielęgnacja sierści

To główna codzienna praca przy tej rasie i ludzie ją lekceważą.

• Długą sierść czesze się codziennie. Bez tego w dwa dni tworzą się kołtuny, które trzeba wystrzyc.
• Krótsze strzyżenie raz na dwa, trzy miesiące jest przy psie domowym zupełnie w porządku i oszczędza mnóstwo czasu. Długa sierść to sprawa wystaw, nie zdrowia.
• Sierść nie linieje — włosy nie zostają na kanapie, i właśnie dlatego trzeba ją strzyc.
• Włosy wokół oczu i na łapkach trzeba skracać.

Żywienie i zęby

Dorosły pies zjada około 60–100 g suchej karmy dziennie w dwóch porcjach. Przy trzech kilogramach masy ciała każdy dodatkowy przysmak jest znaczący — dziesięć gramów sera to dla yorka proporcjonalnie porządny obiad.

Zęby to u małych ras słabość numer jeden. Kamień nazębny, zapalenia dziąseł i przedwczesna utrata zębów są u yorków normą. Szczotkowanie w domu i kontrola u lekarza opłacają się tu bardziej niż u dużych psów.

Szczenięta miewają przetrwałe mleczne kły, które trzeba usunąć — inaczej naciskają na zęby stałe.

Na co choruje

• Zwichnięcie rzepki — wyskakująca rzepka, typowa dla małych ras. Objawia się podskakiwaniem na trzech nogach.
• Zapadanie tchawicy — chrząstka tchawicy u małych ras słabnie; objawia się suchym, „gęsim” kaszlem. Dlatego szelki, nie obroża.
• Przeciek wrotno-systemowy — wrodzona wada naczyń przy wątrobie, u tej rasy częstsza. Szczeniak nie przybiera na wadze i po jedzeniu jest apatyczny.
• Choroba Legga-Calvégo-Perthesa — obumieranie głowy kości udowej u młodych psów.
• Niski poziom cukru u szczeniąt — drobne szczenięta muszą jeść częściej, inaczej grozi im hipoglikemia.
• Kamień nazębny i zapalenia dziąseł — najczęstszy problem w ogóle.

To nie jest poradnik diagnostyczny. Pies, który kaszle, podskakuje albo po jedzeniu jest apatyczny, powinien trafić do lekarza weterynarii.

Co jeszcze rozważyć

York dożywa piętnastu lat i więcej. To zobowiązanie na dłużej niż przy większości dużych ras — a ostatnie z tych lat wiążą się zwykle z kosztami zębów i stawów.

I jeszcze jedna praktyczna rzecz: przy trzech kilogramach zimno jest dla niego realnym problemem. Ubranko dla małego psa nie jest dodatkiem modowym, tylko przy rasie bez podszerstka koniecznością.