Berneński pies pasterski

Dla kogo się nadaje

Dla rodziny z przestrzenią i z czasem. Berneński pies pasterski jest zrównoważony, cierpliwy wobec dzieci i powściągliwy wobec obcych, ale nie agresywny. Stróżem w ścisłym sensie nie jest — zamelduje, ale nie zaatakuje.

Pierwotnie ciągnął wózki z serem i pilnował gospodarstwa. Zostały po tym siła, spokój i mocna więź z rodziną: chce być tam, gdzie są ludzie, a w kojcu w ogrodzie cierpi.

Nie nadaje się do małego mieszkania, do upału ani dla kogoś, kto jest cały dzień poza domem. I nie nadaje się dla kogoś, kto nie znosi sierści — linienie jest przy tej rasie zajęciem całorocznym.

Jak wygląda

• Wysokość: pies 64–70 cm, suka 58–66 cm w kłębie
• Waga: pies 38–50 kg, suka 36–48 kg
• Sierść: długa, lśniąca, lekko falista, z gęstym podszerstkiem
• Umaszczenie: zawsze trójkolorowe — czarne tło, rude znaczenia nad oczami, na policzkach i nogach, biała strzałka, krzyż na piersi i łapy
• Długość życia: zwykle 7–9 lat; nawet jak na duże rasy to mało

Ile potrzebuje ruchu

Dorosły pies poradzi sobie z godziną do dwóch dziennie w spokojnym tempie. Nie jest biegaczem ani sportowcem — odpowiada mu regularny marsz i praca umysłowa.

Przy szczeniaku główna zasada brzmi: nie przeciążać. Duża rasa rośnie długo, do osiemnastego miesiąca stawy dopiero się zamykają. Schody, długie biegi i skakanie w pierwszym roku mają trwałe następstwa.

W upał się z nim nie chodzi. Gęsta podwójna sierść i czarny kolor oznaczają, że przegrzewa się szybko. Latem wcześnie rano i późno wieczorem, cień i woda dostępne przez cały czas.

Pielęgnacja sierści

Szczotkować dwa do trzech razy w tygodniu, w okresie linienia codziennie. Kołtuny tworzą się za uszami, pod pachami i na tylnych nogach.

Sierści się nie strzyże. Podwójna sierść chroni przed upałem tak samo jak przed zimnem; ostrzyżony pies przegrzewa się bardziej, nie mniej, a podszerstek po skróceniu nie odrasta prawidłowo.

Wychowanie i pierwsze miesiące

• Wychowuje się go, póki waży dwadzieścia kilogramów. Przy psie czterdziestokilogramowym nie starczy już siły, żeby cokolwiek wymusić szarpnięciem.
• Łagodne metody. Rasa jest wrażliwa i na twardość reaguje wycofaniem, a nie posłuszeństwem.
• Socjalizacja od początku — berneńczyk jest wobec obcych z natury powściągliwy, a bez doświadczeń z młodości wyrasta z niego często pies niepewny.

Żywienie

Dorosły pies zjada około 400–600 g suchej karmy dziennie w dwóch porcjach. U szczeniaka kluczowa jest karma dla ras dużych — ma niższą zawartość energii i wapnia, bo szybszy wzrost nie jest lepszym wzrostem.

Po jedzeniu proszę zostawić psa w spokoju przynajmniej na godzinę. Skręt żołądka zagraża wszystkim dużym rasom z głęboką klatką piersiową, a berneńczyk do nich należy.

Na co choruje

Tu nie da się nic złagodzić. Berneński pies pasterski należy do ras o najkrótszym życiu, a głównym powodem są nowotwory.

• Mięsak histiocytarny — nowotwór złośliwy, u tej rasy wyraźnie częstszy niż u innych. To najczęstsza przyczyna śmierci berneńczyków.
• Dysplazja stawu biodrowego i łokciowego — dziedziczna, rodzice muszą mieć ocenione zdjęcia.
• Choroba więzadła krzyżowego w kolanie, częsta u ras ciężkich.
• Mielopatia zwyrodnieniowa — postępujące porażenie tylnych kończyn w starszym wieku.
• Skręt żołądka — stan ostry, zagrażający życiu.
• Choroby nerek; w rasie występuje postać dziedziczna.

To nie jest poradnik diagnostyczny. Jeśli wyczują Państwo na psie guzek albo zacznie kuleć, to sprawa do lekarza od razu, nie za miesiąc.

Co jeszcze rozważyć

O krótkim życiu lepiej wiedzieć zawczasu. Siedem do dziewięciu lat to przy psie dojrzewającym dwa lata naprawdę niewiele — ale to prawda, którą dobry hodowca powie sam.

Proszę pytać o długość życia psów z poprzednich miotów i o to, na co odchodziły. Hodowca, który to wie i powie, wykonuje swoją pracę uczciwie.