Kot syberyjski

Dla kogo się nadaje

Dla domu, który chce kota z charakterem. Kot syberyjski jest zrównoważony, czuły bez nachalności i w odróżnieniu od ras spokojniejszych bawi się także jako dorosły.

Powstał naturalnie w rosyjskim klimacie, a nie w hodowli — stąd mocna budowa, gęsta sierść i zdrowie, które bywa ponadprzeciętne. Jest zwinny, chętnie się wspina i wysoko skacze.

Bywa przywiązany do całej rodziny, nie do jednej osoby, i dobrze żyje z dziećmi oraz z psami.

Prawda i mit o alergii

To powód, dla którego wielu ludzi wybiera tę rasę, więc warto powiedzieć to precyzyjnie.

Alergii nie wywołuje włos, tylko białko Fel d 1, które kot wydziela ze śliną i łojem skórnym, a przy myciu roznosi po sierści.

U kotów syberyjskich wielokrotnie zmierzono, że część osobników produkuje wyraźnie mniej Fel d 1 niż przeciętny kot. Nie jest to jednak cecha rasy jako takiej — to cecha konkretnego kota, różniąca się nawet między rodzeństwem.

Co z tego wynika praktycznie: osoba z alergią nie powinna kupować kocięcia na słowo. Powinna spędzić czas z konkretnym kotem w hodowli i dopiero wtedy zdecydować. Obietnica, że „kot syberyjski jest niealergiczny”, nie jest prawdziwa.

Jak wygląda

• Waga: kocur 6–9 kg, kotka 4–6 kg
• Ciało: silne, umięśnione, z dużymi łapami i szeroką klatką piersiową
• Sierść: półdługa, potrójna — włos pokrywowy, ościsty i podszerstek; gęsta kryza i puszysty ogon
• Umaszczenie: uznane jest niemal każde, łącznie z colourpoint, który przy tej rasie nazywa się neva masquerade
• Długość życia: zwykle 12–16 lat

Dojrzewa powoli — pełną wielkość osiąga w wieku trzech do pięciu lat.

Pielęgnacja sierści

Szczotkować dwa razy w tygodniu, w okresie linienia codziennie. Gęsta potrójna sierść wiosną uwalnia się w dużych ilościach, a kłęby podszerstka dosłownie wypadają.

Kołtuny powstają za uszami, pod pachami i na tylnych nogach. Kąpieli kot nie potrzebuje — sierść jest naturalnie odporna na wodę.

Żywienie

Dorosły kot potrzebuje zależnie od wagi około 60–90 g suchej karmy dziennie albo odpowiedniej ilości karmy mokrej. Kot syberyjski jest aktywny, więc otyłość dotyka go rzadziej niż rasy spokojne — mimo to karmi się go porcjami.

Rośnie długo, więc karmę dla kociąt warto podawać dłużej niż u ras drobnych.

Na co choruje

Kot syberyjski należy do ras odporniejszych zdrowotnie, bo powstał drogą doboru naturalnego. Nie znaczy to jednak, że się go nie bada.

• Kardiomiopatia przerostowa (HCM) — pogrubienie mięśnia sercowego; zwierzęta hodowlane powinny mieć badanie echo serca.
• Wielotorbielowatość nerek (PKD) — rzadsza niż u kotów perskich, ale bada się ją z DNA.
• Niedobór kinazy pirogronianowej (PK-def) — dziedziczna niedokrwistość, istnieje test DNA.
• Kule włosowe przy linieniu — przy rasie z potrójną sierścią to problem codzienny.

To nie jest poradnik diagnostyczny. Kot, który szybko oddycha, chudnie albo nagle staje się apatyczny, powinien trafić do lekarza weterynarii.

Co jeszcze rozważyć

Kot syberyjski jest skoczkiem. Wysokie półki, szafy i lodówka nie są przeszkodą — do tego dostosowuje się mieszkanie, a nie kota.

I proszę liczyć się z włosem. Potrójna sierść oznacza, że wiosenne linienie widać w całym mieszkaniu; szczotkowanie to jedyna obrona.