Kot maine coon

Dla kogo się nadaje

Do domu, w którym kot jest członkiem rodziny. Maine coon chodzi za ludźmi z pokoju do pokoju, dobrze znosi dzieci i psy i bywa raczej ciekawski niż płochliwy.

To kot, który się odzywa — ale cicho. Zamiast miauczeć raczej ćwierka i pomrukuje; jak na swoją wielkość ma zaskakująco delikatny głos.

Ukształtowała go praca, nie salon: powstał na farmach w Nowej Anglii jako łowca myszy, który przetrwa ostrą zimę. Stąd wodoodporna sierść, duże owłosione łapy i zamiłowanie do zabawy wodą.

Nie nadaje się do małego mieszkania bez przestrzeni w pionie. Duży kot potrzebuje solidnego drapaka, który uniesie siedem kilogramów, i miejsca, na które wskoczy.

Jak wygląda

• Waga: kocur 6–9 kg, kotka 4–6 kg; niektóre kocury ponad 10 kg
• Długość: z ogonem zwykle około metra
• Sierść: półdługa, nierówna — krótsza na grzbiecie, dłuższa na bokach i brzuchu; gęsta kryza i puszysty ogon
• Uszy: duże, wysoko osadzone, z pędzelkami w środku i często z rysimi pędzelkami na końcach
• Łapy: duże, z włosem między palcami — naturalne rakiety śnieżne
• Umaszczenie: uznana jest większość barw i wzorów poza czekoladowym, cynamonowym i barwami wywodzącymi się z umaszczenia syjamskiego
• Długość życia: zwykle 10–15 lat

Dojrzewa powoli. Pełną wielkość i kształt głowy osiąga dopiero w wieku trzech, czterech lat — do tego czasu wygląda jak długonogie kocię, któremu wszystko jest za duże.

Charakter i otoczenie

Maine coon jest spokojniejszy niż rasy orientalne, ale nie jest leniwy. Chętnie aportuje, otwiera drzwi, a wodę z kranu uważa za rozrywkę.

Zniesie chwilę samotności, ale jej nie lubi — w domu, w którym przez cały dzień nikogo nie ma, lepsze są dwa koty.

Pielęgnacja sierści

Szczotkować dwa do trzech razy w tygodniu, w okresie linienia częściej. Półdługa sierść z podszerstkiem kołtuni się głównie za uszami, pod pachami, na bokach i pod ogonem.

Kołtuna nie rozczesuje się siłą — boli to, a kot potem odmówi pielęgnacji na zawsze. Wycina się go albo usuwa fachowo.

Duże owłosione łapy zimą oblepia śnieg; włosy między opuszkami warto skracać.

Żywienie

Dorosły kot potrzebuje zależnie od wagi około 70–100 g suchej karmy dziennie albo odpowiedniej ilości karmy mokrej. Duży kot zjada więcej — ale proporcja do wagi jest taka sama jak u innych, więc zdanie „duży kot może jeść, ile chce” nie jest prawdziwe.

Rosnące kocię potrzebuje karmy dla kociąt dłużej niż u ras małych: maine coon rośnie do trzech lat i energia oraz białko muszą wystarczyć przez cały ten czas.

Na co choruje

• Kardiomiopatia przerostowa (HCM) — pogrubienie mięśnia sercowego. W rasie opisana jest mutacja dziedziczna i istnieje na nią test DNA; zwierzęta hodowlane powinny mieć dodatkowo badanie echo serca.
• Rdzeniowy zanik mięśni (SMA) — dziedziczny, objawia się chwiejnym chodem u młodych kotów. Ma test DNA.
• Dysplazja stawu biodrowego — u kotów nietypowa, ale przy tej dużej rasie występuje.
• Wielotorbielowatość nerek (PKD) — rzadsza niż u kotów perskich, ale się ją bada.
• Kule włosowe przy linieniu.

Przy żadnej innej rasie kota nie opłaca się tak bardzo pytać hodowcy o testy. HCM i SMA da się wykluczyć z krwi, a dobry hodowca pokaże wyniki sam.

To nie jest poradnik diagnostyczny. Kot, który oddycha z otwartym pyskiem, chwieje się albo nagle nie chce chodzić, powinien trafić do lekarza od razu.

Co jeszcze rozważyć

Duży kot oznacza większe wszystko: kuwetę, drapak, transporter i porcję karmy. Zwykły transporter dla kota jest dla dorosłego kocura za mały, a wychodzi to zwykle dopiero przed wyjazdem do lekarza.

I proszę liczyć się z włosem. Maine coon linieje przez cały rok, a w okresie linienia mocno.