Kot brytyjski krótkowłosy

Dla kogo się nadaje

Do spokojnego domu. Kot brytyjski jest zrównoważony, mało głośny i znosi samotność lepiej niż większość ras — co nie jest powodem, by zostawiać go samego na całe dni.

To kot, który lubi być blisko, ale nie na kolanach. Przyjdzie położyć się obok, jednak długiego przytulania na rękach zwykle nie zniesie. Kto chce kota wieszającego się na szyi, będzie zawiedziony — a kto szuka spokojnego towarzysza, nie wybierze lepiej.

Z dziećmi i z psami żyje dobrze, bo niełatwo wytrącić go z równowagi.

Jak wygląda

• Waga: kocur 5–8 kg, kotka 4–6 kg
• Ciało: krępe, mocne, na krótkich nogach — tak zwany typ cobby
• Głowa: okrągła, z pełnymi policzkami; u kocurów wyraźne „poduszki”
• Sierść: krótka, bardzo gęsta, odstająca — w dotyku jak plusz
• Umaszczenie: najbardziej znane jest niebieskie (szare), ale uznanych jest ponad trzydzieści barw, w tym srebrne, kremowe i szylkretowe
• Oczy: duże, okrągłe, przy odmianie niebieskiej miedziane do pomarańczowych
• Długość życia: zwykle 12–17 lat

Kot brytyjski długowłosy to osobna rasa, nie odmiana. Powstaje po przodkach z długą sierścią i ma własny wzorzec.

Charakter i otoczenie

Kot brytyjski jest zadowolony w mieszkaniu i nie potrzebuje wychodzić. Potrzebuje jednak przestrzeni w pionie — drapaka, półek, miejsca przy oknie. Kot, który nie ma dokąd wejść, nudzi się i tyje.

Bawi się mniej burzliwie niż rasy orientalne, a w wieku dorosłym aktywność wyraźnie opada. Właśnie dlatego pilnuje się u niego wagi: spokojny kot plus stale dostępne jedzenie to połączenie, które kończy się otyłością.

Pielęgnacja sierści

Szczotkować raz lub dwa razy w tygodniu, w okresie linienia częściej. Gęsty podszerstek uwalnia się w dużych ilościach, a kot połyka go przy myciu.

Stąd kule włosowe. Regularne szczotkowanie jest u kota brytyjskiego główną profilaktyką — skuteczniejszą niż pasta na włos.

Żywienie

Dorosły kot potrzebuje około 50–70 g suchej karmy dziennie albo odpowiedniej ilości karmy mokrej. Ilość zależy od wagi i wieku, a nie od miski nasypanej rano.

Nadwaga to przy tej rasie najczęstszy problem. Kot brytyjski jest krępy z natury, więc kilka nadmiarowych kilogramów długo się ukrywa — dopóki nie odbije się na stawach i na wątrobie. Żebra powinny być wyczuwalne pod ręką.

Stale dostępna sucha karma bez odmierzania to u tego kota najpewniejsza droga do otyłości. Pomagają porcje i zabawki, z których trzeba wydobyć jedzenie.

Na co choruje

• Kardiomiopatia przerostowa (HCM) — pogrubienie mięśnia sercowego. W rasie występuje, a zwierzęta hodowlane powinny mieć badanie echo serca.
• Wielotorbielowatość nerek (PKD) — dziedziczna, istnieje na nią test DNA.
• Nadwaga i wynikająca z niej cukrzyca — problem najczęstszy i najłatwiejszy do opanowania.
• Kule włosowe przy linieniu.
• Choroby dziąseł, jak u większości ras.
• Grupy krwi — rasa częściej ma grupę B, co jest ważne przy kojarzeniu i przy transfuzji. Dobry hodowca ma to zbadane.

To nie jest poradnik diagnostyczny. Kot, który chudnie, więcej pije albo oddycha z otwartym pyskiem, powinien trafić do lekarza od razu.

Co jeszcze rozważyć

Kot brytyjski dojrzewa powoli — pełną wielkość i kształt głowy osiąga dopiero w wieku trzech lat. Kocię, które wygląda chudo, jeszcze nic nie znaczy.

I proszę liczyć się z linieniem. Pluszowa sierść jest gęsta i przy linieniu widać ją wszędzie; krótki włos się jednak nie kołtuni, a szczotkowanie jest szybkie.