Kot bengalski

Dla kogo się nadaje

Dla kogoś, kto chce kota, przy którym coś się dzieje. Kot bengalski jest ciekawski, mądry i bawi się także jako dorosły — nauczy się aportować, chodzić w szelkach i otwierać drzwi.

Powstał ze skrzyżowania kota domowego z kotem bengalskim (Prionailurus bengalensis), drobnym azjatyckim kotem dzikim. Stąd zarówno wzór, jak i temperament.

Nie nadaje się do cichego domu, w którym kot ma spać na kanapie. Kot bengalski jest głośniejszy niż większość ras, dużo się odzywa i domaga się uwagi.

Woda go nie przestraszy — raczej przeciwnie. Kran, prysznic i akwarium są dla niego rozrywką i trzeba się z tym liczyć.

Pokolenia F1 do F4 — o to proszę pytać

Przy kotach bengalskich podaje się pokolenie od dzikiego przodka:

• F1 — bezpośredni potomek dzikiego kota
• F2, F3 — drugie i trzecie pokolenie
• F4 i dalej — od tego pokolenia kot uznawany jest za w pełni domowego i tylko te są dopuszczone do hodowli i na wystawy

Koty pierwszych pokoleń nie nadają się do mieszkania. Mają silniejsze zachowania dzikie, gorzej znoszą dotyk, a w niektórych krajach obejmują je osobne przepisy. Hodowca oferujący F1 albo F2 jako zwierzę domowe mówi o sobie dość dużo.

Jak wygląda

• Waga: kocur 5–7 kg, kotka 3–5 kg
• Ciało: umięśnione, wydłużone, z dłuższymi tylnymi nogami — stąd ten skradający się ruch
• Sierść: krótka, gęsta, niezwykle jedwabista; u części osobników lśni tak zwanym glitterem
• Wzór: cętkowany (rozety) albo marmurkowy; kontrast ma być wyraźny
• Umaszczenie: brązowe, śnieżne i srebrne w kilku odcieniach
• Długość życia: zwykle 12–16 lat

Ile potrzebuje zajęcia

To główna sprawa przy tej rasie. Kot bengalski potrzebuje przestrzeni w pionie, zabawek i kontaktu — niekoniecznie wyjścia na dwór, ale na pewno nie pustego mieszkania.

• Wysokie półki i solidny drapak, po których da się wspinać.
• Zabawki, z których trzeba wydobyć jedzenie — instynkt łowiecki jest u niego silny i lepiej go ukierunkować.
• Szelki i spacery to realna możliwość; koty bengalskie przyzwyczajają się do smyczy łatwiej niż większość.

Kot, który się nudzi, przy tej rasie da o sobie znać głośno: zrzuca rzeczy ze stołu, otwiera szafki i w nocy biega po mieszkaniu.

Żywienie

Dorosły kot potrzebuje około 50–70 g suchej karmy dziennie albo odpowiedniej ilości karmy mokrej. Kot bengalski jest aktywny, więc nadwaga dotyka go rzadziej niż rasy spokojne — co nie znaczy, że porcji nie trzeba odmierzać.

Jak u wszystkich kotów karma mokra pomaga w nawodnieniu. Przy tej rasie opisuje się wrażliwsze trawienie, więc zmianę karmy wprowadza się stopniowo.

Na co choruje

• Postępujący zanik siatkówki (PRA-b) — dziedziczna utrata wzroku, istnieje test DNA swoisty dla kotów bengalskich.
• Niedobór kinazy pirogronianowej (PK-def) — dziedziczna niedokrwistość, badana z DNA.
• Kardiomiopatia przerostowa (HCM) — pogrubienie mięśnia sercowego; zwierzęta hodowlane powinny mieć badanie echo serca.
• Kocięta z płaską klatką piersiową — wada klatki u noworodków, w rasie występuje.
• Wrażliwsze trawienie, zwłaszcza przy zmianie karmy.

Dla kotów bengalskich istnieją trzy konkretne testy DNA i dobry hodowca je ma. Proszę pytać o PRA-b, PK-def i o badanie serca.

To nie jest poradnik diagnostyczny. Kot, który chudnie, gorzej widzi albo szybko oddycha, powinien trafić do lekarza weterynarii.

Co jeszcze rozważyć

Kot bengalski jest głośny. Nie miauczy jak zwykły kot — raczej warczy, zawodzi i odzywa się wyraźnie. W mieszkaniu z cienkimi ścianami to rzecz, którą odkrywa się dopiero potem.

I ostatnia uwaga praktyczna: to rasa, która wejdzie wszędzie. Okna i balkon muszą być zabezpieczone siatką, zanim kot wprowadzi się do domu.