Beagle

Dla kogo się nadaje

Dla rodziny, która traktuje go jako towarzysza wycieczek. Beagle jest przyjazny wobec ludzi i psów, nie stróżuje, nie szuka konfliktów i z obcym zaprzyjaźni się w minutę. Złym stróżem będzie zawsze.

Został wyhodowany do polowania w sforze — a to oznacza dwie rzeczy, które się u niego lekceważy. Po pierwsze jest przyzwyczajony do pracy z innymi, więc sam w domu cierpi. Po drugie pracuje nosem, i to samodzielnie: podąża za tropem i nie czeka na polecenie.

Nie nadaje się tam, gdzie oczekuje się psa, który pójdzie luzem po lesie i będzie trzymał się przy nodze. Tego beagle nie zrobi; gdy znajdzie trop, przestanie Państwa słyszeć — i nie jest to nieposłuszeństwo, tylko praca, do której został stworzony.

Jak wygląda

• Wysokość: 33–40 cm w kłębie
• Waga: zwykle 10–15 kg
• Sierść: krótka, gęsta, gładka
• Umaszczenie: najczęściej trójkolorowe (czarne, białe, rude); dopuszczalne są też odmiany dwukolorowe. Koniec ogona jest zawsze biały — żeby myśliwy widział go w poszyciu
• Długość życia: zwykle 12–15 lat

Ile potrzebuje ruchu

Proszę liczyć na półtorej godziny dziennie, a przede wszystkim na to, że musi być ciekawie. Beagle potrzebuje węszyć — szukanie przysmaków w trawie zajmie go bardziej niż kilometry marszu po prostej.

Swobodny wybieg tylko w ogrodzonym ogrodzie. Luzem w lesie puszcza się beagle dopiero wtedy, gdy człowiek ma pewność, a przy tej rasie wielu właścicieli nigdy jej nie osiągnie. To nie porażka wychowania, tylko rozsądny środek ostrożności.

Ogrodzenie musi być solidne i zabezpieczone przy gruncie — beagle podkopie się, przeskoczy i przeciśnie.

Wychowanie i pierwsze miesiące

• Przywołanie na jedzenie i na zabawę, trenowane od szczeniaka i nigdy nie zakończone besztaniem za to, że pies wrócił późno. Zawołany pies, który dostanie burę, następnym razem przyjdzie jeszcze później.
• Zostawanie samemu, po kilka minut. Pies sforny zostawiony sam wyje — a sąsiedzi dowiedzą się o tym przed Państwem.
• Głos należy do rasy. Beagle jest głośny, szczeka, a na tropie daje głos. Do mieszkania z cienkimi ścianami nie jest to idealny pies.
• Nie karmić przy stole. Przy tej rasie to początek problemu, którego potem się nie rozwiąże.

Żywienie

Dorosły pies zjada około 200–300 g suchej karmy dziennie w dwóch porcjach. I tu leży największa pułapka rasy: beagle zje wszystko i bez przerwy.

Jego apetyt nie ma hamulca. Wyciąga z koszy, zbiera z ziemi, otwiera szafki. Otyłość jest u beagle jedną z najczęstszych diagnoz i stoi za większością późniejszych problemów ze stawami i kręgosłupem.

Ważyć porcję, wliczać przysmaki do dziennej ilości i mieć zamknięty kosz. Przy tej rasie to nie są rady, tylko konieczność.

Na co choruje

• Otyłość — problem najczęstszy i najłatwiejszy do opanowania.
• Zapalenia przewodu słuchowego zewnętrznego — długie opadające ucho źle się wentyluje. Kontrolować i osuszać.
• Wypadnięcie krążka międzykręgowego — przy długim ciele na krótkich nogach, nasilane przez nadwagę.
• Padaczka — w rasie występuje, objawia się napadami zwykle między pierwszym a piątym rokiem życia.
• Niedoczynność tarczycy — objawia się przybieraniem na wadze i pogorszeniem sierści.
• Zwichnięcie soczewki i jaskra — badanie oczu u zwierząt hodowlanych ma sens.
• Choroby krążków międzykręgowych i bioder u starszych psów.

To nie jest poradnik diagnostyczny. Pies, który chudnie, przybiera, drapie się po uszach albo ma napad, powinien trafić do lekarza weterynarii.

Co jeszcze rozważyć

Beagle linieje przez cały rok, mimo krótkiej sierści. I ma wyraźniejszy psi zapach niż większość ras — to cecha, nie brud.

I proszę liczyć się z głosem. Głos beagle na tropie niesie się daleko i nie jest to dźwięk, który da się całkiem wyciszyć wychowaniem.