Gdy zwierzę zaginie

Apel, który otworzy każdy — i lista, na której szuka się z obu stron.

Zaginięcie zgłasza się z profilu zwierzęcia: data, miejsce i kilka zdań dla tych, którzy je zobaczą. Zwierzę pojawi się na liście zaginionych, a jego strona publiczna dostanie apel na górze. Link otworzy każdy, również bez konta.

Najpierw jednak warto zgłosić zaginięcie do rejestru czipów. Kto znajdzie zwierzę z czipem, idzie z nim do weterynarza albo do schroniska, a tam czip zostaje odczytany — tak wraca do domu najwięcej zwierząt. Nasza lista to pomoc dodatkowa, nie zamiennik.

Na tej samej liście są zwierzęta, które ktoś znalazł. Szuka się więc z obu stron: właściciel przegląda znalezione, znalazcy przeglądają zaginione. Schroniska wpisują też zwierzęta, przy których trwa jeszcze termin i właściciel może się zgłosić.

Raz dziennie porównujemy zaginione ze znalezionymi według gatunku, miejsca, koloru i daty. Gdy coś pasuje, przychodzi wiadomość — ale zawsze „prosimy sprawdzić”, nigdy „znaleźliśmy go”. Zdecydować musi człowiek; fałszywa nadzieja jest gorsza niż milczenie.

Telefon ani e-mail nie są nigdzie publikowane. Kto zobaczy zwierzę, napisze przez stronę, a wiadomość trafi do właściciela. To celowe: oszuści śledzą ogłoszenia o zaginionych zwierzętach i proponują, że przywiozą je za nagrodę. Nigdy nie należy wysyłać pieniędzy z góry.

Gdy zwierzę wróci, wystarczy jeden przycisk. Zniknie z listy, a strona wróci do spokoju; data powrotu zostaje, bo to część historii.