Mioty

Ewidencja, która trzyma rodzeństwo razem.

Miot to nie tylko data przy szczenięciu. Ma własne dane, które nie należą do żadnego z nich — datę krycia, literę miotu, liczbę urodzonych, odchowanych i martwo urodzonych oraz uwagi o przebiegu. To dokładnie to, czego wymaga księga hodowlana.

Założyć go można w każdej chwili, nawet z jednym wypełnionym polem. Miot zakłada się już przy kryciu, gdy znana jest tylko jedna data, a uzupełnia po odchowaniu. Baza pilnuje dwóch rzeczy, w których łatwo o pomyłkę: miot nie może urodzić się przed kryciem, a odchowanych nie może być więcej niż urodzonych.

Szczenię przypisuje się do miotu w jego profilu. Na stronie publicznej hodowli zwierzęta są potem grupowane według miotu — nawet miot z jednym młodym dostaje własny nagłówek, bo to zwykła rzecz, a ukrycie go wśród innych mówiłoby o nim coś innego.

Na zewnątrz trafia tylko litera i data. Liczby, data krycia ani uwagi o powikłaniach nie są widoczne dla nikogo poza hodowlą — to dane dla księgi hodowlanej i hodowcy, nie dla kupującego.

Mioty są częścią taryfy Hodowca. Bez niej nie da się założyć miotu — a kto ją miał i przestał płacić, nie traci swojej ewidencji: nadal ją widzi i poprawia, tylko nie doda kolejnego miotu. Zablokowane dane odebrałyby dokumentację do księgi hodowlanej, a to nigdy nie było w cenie.